Wil jij het ook zo graag goed doen?

Had je maar een dik handboek, wat je kon open slaan in geval van twijfel, waarin precies staat hoe het moet. Zucht. Als zo’n boek niet bestaat, wat is dan het alternatief?  

 De meeste mensen willen het goed doen. Iedereen snapt hoe ongedefinieerd de woorden ‘het’ en ‘goed’ in deze zin zijn, maar ook iedereen kent wel die wens of drang tot ‘het goed doen.’

Eigenlijk zouden mensen het liefst een handboek willen hebben, dat ze open kunnen slaan als lastige situaties zich voordoen. Mijn collega is wéér te laat met die deadline, dat kan gewoon niet langer, al begrijp ik dat zij ook omkomt in het werk. Wat is hier goed om te doen? Blader, blader, hier hebben we het, bij het hoofdstuk Deadlines.

Anders gezegd: mensen willen graag díe (re)actie vertonen, die statistisch gezien het meeste applaus oplevert. Want dat geeft innerlijke rust. Je weet dan: ik heb het goed gedaan, ook al was het moeilijk, ook al was die ene collega niet blij. Mij treft geen blaam, dat zouden de meeste mensen bevestigen. Pff, dat lucht op.

Het probleem is: dat handboek bestaat niet. Het zou dikker moeten zijn dan de omtrek van de aarde. Het is namelijk geen boek over ‘hoe het hoort te gaan’. Dat laatste bestaat immers wèl en is een stuk dunner. Een etiquetteboek. Een tegelwand met spreuken. Een bijbel misschien. Een wetboek.

Ons onmogelijk dikke handboek gaat echter over ‘hoe het gaat’. Het is een boek dat antwoord wil geven op de vraag ‘gezien alles wat hier in deze situatie speelt, en gezien alle (on)mogelijkheden van de mensen die erbij betrokken zijn, inclusief mijzelf; wat is op deze situatie dan voor mij het meest kloppende antwoord?’

Daarin spelen teveel variabelen om in papier te vatten.

Wat dan wel? Tja. Dan moet je toch terugvallen op iets dat ‘jezelf’ heet. Welkom, open deur. Wat is ‘luisteren naar jezelf’ dan?

Je gevoel volgen? Ai, lastig. Gevoel is makkelijk te verwarren met emotie. En emotie geeft snel drama.

Je verlangen uitspreken? Tja. Je brengt je normen daarmee terug naar de waarde daarachter, dat is een stap vooruit. Maar je verlangen overziet nog niet de gehele situatie.

Het houden bij je rationele verstand? Te beperkt. Bovendien werkt deze optie toch niet, in de hitte van het moment.

‘Terugvallen op jezelf’ is een combinatie van levensvaardigheden. Het begint met de realiteit aanvaarden. Wat speelt hier nu werkelijk? Wat ligt wel en niet binnen de mogelijkheden van mijzelf en de overige betrokkenen?

Dat is een grootse stap, want hij gaat voorbij aan normen over rechtvaardigheid, eerlijkheid en redelijkheid. Natuurlijk zou jouw collega zich aan deadlines moeten houden. Of zou jullie leidinggevende duidelijkheid of veiligheid moeten creëren. Zeker na jullie feedback daarover. Eens. Maar ja. Wat als dat niet gebeurt?

Vervolgens gaat het om voelen en weten. Vage woorden die hier echt iets betekenen. Kun jij deze situatie aan? (Ook al baal je als een stekker, of maakt het je verdrietig.) Wat doet dit met jou, onder die eerste emoties en achter dat verlangen? Gezien wie jij wezenlijk bent, wat past hier dan als (re)actie voor jou?

Deze menselijke levensvaardigheden aanleren is niet simpel. Het is wèl mogelijk. In coaching help ik je daarbij.

Zodat je dat kilometersdikke handboek wèl tot je beschikking hebt, altijd, in jezelf. En te allen tijden kunt voelen: wat is hier voor mij, gezien de realistische mogelijkheden, het allermeest kloppend om te doen? Zodat je -ook in situaties die niet verlopen zoals het hoort- rust vindt in jezelf.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *