Loes van Bree

Mijn naam is Loes van Bree. Ik ben geboren in 1972. Ik wilde al vroeg iets begrijpen van de levensweg van mensen. Met mijn bèta-diploma in de hand besloot ik Nederlandse literatuur te gaan studeren, om diepgang te vinden in verhalen en poëzie. Na een jaar switchte ik naar mensen van vlees en bloed, en specialiseerde me in de psychologie van taal: hoe kunnen woorden mensen beïnvloeden?

Met mijn master Communicatiekunde op zak wist ik wat me te doen stond, en dompelde ik me onder in banen als psycholoog, coach en trainer. Hoe kunnen mensen binnen hun eigen mogelijkheden veranderen? Hoe kan deze verandering beklijven? Van het zoeken naar antwoorden op deze vragen heb ik mijn levenswerk gemaakt.

In 2004 startte ik mijn eigen coachings- en trainingspraktijk. Omdat een training geregeld geen bevredigend antwoord bleek op een organisatievraagstuk, evolueerde dit in een praktijk voor coaching, teamcoaching en organisatieontwikkeling.

Visie en werkwijze

“Er is een verschil tussen wat er is en wat je zou willen dat er is. Ik wil nooit iets wat niet kan. Ik maak iets ook niet mooier dan het is. Alles mag er zijn, en tegelijkertijd ga ik niet overal in mee. Zien wat er is, geeft rust en nieuwe mogelijkheden. Zodra je dat gevonden hebt, weet je pas wat je zocht.”

Ik heb een scherpe blik op wat er speelt in en tussen mensen, op wat er nodig is, mogelijk is, en op waar de ingang zit om dat waar te maken. Met beide voeten op de grond help ik het proces te doorlopen van kijken-begrijpen-aangaan-doen.

In coaching betekent dit dat je een nieuw perspectief krijgt op jezelf en je vraagstuk. Dat vergroot je zelfkennis. Daarna bouwen we aan inhouden in jou die nodig zijn om je vraagstuk aan te pakken. Dat vergroot jouw potentie.

Teamcoaching en organisatieontwikkeling  is ‘systemisch werken’, en vindt zijn theoretische kader in o.a. de Thema Gecentreerde Interactie. Concreet betekent het dat we zelfkennis vergroten en niet-gevoerde, kwalitatieve gesprekken houden. Dat nodigt eigen leiderschap uit, en verbinding met elkaar en met de taak. Het laatste wat je immers wil, is dat jullie het boven de waterlijn beleefd met elkaar eens zijn, terwijl onder de waterlijn iedereen zijn eigen gang gaat.

Dit aanpakken is ‘proceswerk’. Is dat niet stroperig, vaag, onpraktisch en tijdvretend? Kunnen we niet beter een positief competentieprogrammaatje opzetten? Nee hoor.

Met elkaar praten over wat er werkelijk speelt en daarin een spiegel voorgehouden krijgen is stimulerend. Soms is het moeilijk. Vaak hartverwarmend. Het geeft doorgaans resultaat. Het is gewoon zoals in het leven dat we privé ook kennen, maar op het werk wel eens vergeten: van vlees en bloed.

Laten we vrijblijvend het gesprek aangaan

Neem contact op met Loes